بررسی روند موضوعات و ترکیب مشارکت‌کنندگان نشان می‌دهد که این رویداد از تمرکز اولیه بر ابعاد فنی و مهندسی بازی‌های دیجیتال، به‌تدریج به سمت رویکردی گسترده‌تر و چندلایه حرکت کرده است.

در مراحل آغازین، نگاه غالب معطوف به فناوری، تولید، طراحی و زیرساخت‌های صنعتی بازی بود. با گذشت زمان، بازی‌های دیجیتال دیگر صرفاً به‌عنوان یک محصول فناورانه یا صنعتی تلقی نشدند، بلکه به‌مثابه رسانه‌ای فرهنگی، پدیده‌ای هنری و موضوعی برای تأمل نظری نیز مورد توجه قرار گرفتند. افزایش حضور دانشگاه‌های هنر و علوم انسانی و طرح مباحث مرتبط با مطالعات رسانه، زیبایی‌شناسی، روایت، فرهنگ و جامعه نشان‌دهنده گسترش دامنه این حوزه و خروج آن از انحصار رویکرد صرفاً مهندسی است.

این تحول بیانگر رشد مشروعیت آکادمیک مطالعات بازی در ایران و حرکت آن به‌سوی شکل‌گیری یک اکوسیستم بین‌رشته‌ای است؛ اکوسیستمی که در آن تعامل میان حوزه‌های فنی، هنری و علوم انسانی پررنگ‌تر شده و گفت‌وگویی چندوجهی درباره بازی‌های دیجیتال شکل گرفته است. در چنین بستری، بازی نه‌تنها به‌عنوان صنعت، بلکه به‌عنوان رسانه، هنر و موضوعی نظری مورد تحلیل قرار می‌گیرد.

نگاهی به روند کنفرانس‌های بین‌المللی نیز نشان می‌دهد که این مسیر، بخشی از یک تحول گسترده‌تر در مطالعات بازی است. در کنار رویدادهای عمومی‌تر، کنفرانس‌های تخصصی‌تر ـ به‌ویژه در حوزه بازی‌های جدی ـ نشان می‌دهند که جایگاه مفهومی بازی، هنر و علوم شناختی تقویت شده و رشته‌هایی مانند حقوق و فلسفه نیز وارد این عرصه شده‌اند.

در مجموع، کنفرانس ملی تحقیقات بازی‌های دیجیتال بازتاب‌دهنده روندی است که در آن بازی‌های دیجیتال به عرصه‌ای میان‌رشته‌ای تبدیل شده‌اند؛ عرصه‌ای که در آن ابعاد صنعتی، رسانه‌ای، هنری، شناختی، حقوقی و نظری به‌صورت هم‌زمان و در تعامل با یکدیگر بررسی می‌شوند.

مطالعه متن کامل گزارش